شعر ترانه

بزن باران که دنیا محل بی کسیه
بزن باران که دنیا عجب جای بدیه

در لباس آدم چون گرگ و میشند 
دشمنان که مکار
 از قوم و خویشند
بزن باران بزن باران
هوایه گریه دارم
بزن باران بزن باران
دلی شکسته دارم
 بزن باران که یارم رفت
 همه دارو ندارم رفت
 بزن باران که چشمونوم
 به دنبال نگاهی رفت
حسام الدین رضایی
ای دل چه غریب روزگاری
جز غمهات دیگه کسی نداری
زخم و زبون شنیدی اما 
کاری به کسی دیگه نداری
در بازی دنیا هی باختیم و باختیم
نگفتند که صبوره
هی سوختیم و ساختیم
شب‌های روشن من دیگه مثل قدیم تار نیست 
بزن باران بزن باران که این دنیا وفادار نیست