شعر ترانه

<p>بس که در قلب خودم<br />
بذر خدا کاشتم<br />
یه روزی من اعتماد<br />
به هرکسی داشتم<br />
بس که اعتماد و<br />
نارفیقی و نامردی ها دیدم<br />
دیگه از سایه ی خود<br />
چشمان خود رنجیدم<br />
بس که نامردی و نارفیقی ها<br />
خدا دیدم از آسمان<br />
وایسا دنیا نمی‌خوام<br />
باشم دگر در این جهان<br />
روزهای بی کسی<br />
رفاقت و برداری نداره<br />
حتی سایه ی آدم<br />
آدمو جا می‌ذاره<br />
بی وفایی می‌کنند<br />
توقع وفا دارند<br />
نمی‌دونم آدما<br />
قصد سفر کجا دارند<br />
اعتمادی به دلم<br />
نمانده است در این جهان<br />
هر ستاره بی وفا<br />
از این زمین تا کهکشان<br />
بس یه رنگی عادت است<br />
بر قلب دیوانه ی ما<br />
یکه و تنها شدم<br />
هیچکسی نیست خانه ی ما</p>